Bob Dylan do mnie! Dałeś ciała, dałeś dupy!

Piosenka zajebista jak stado słoni na Manhattanie, a ty to wypuściłeś ot tak ! Sto innych ludzi wykorzystało! Amatorów, cieniasów, szarpidrutów! I co? no co co? kto pamięta że to ty napisałeś? że ty własnymi rękoma te emocje na papier… że co? dziedzictwo? kultura? że ludzie pamiętają? że słowa się liczą? ty mi tu nie pierdol Dylan, a marketing co? o kant dupy rozbić?

Miałeś się mnie pytać o zgodę! Licencje, prawa autorskie, kasa nam ucieka Bob! Inni na tym zarabiają, łapią kontrakty, wydają płyty. Ale nieee, niejaki Bob Dylan to woli sobie k… pośpiewać o wietrze co sobie dmucha.

Przykład? Chcesz przykład? Ot, Robert Palmer. Goguś. A tak fajnie Twoją piosenkę zagrał z jakimś UB40. Po prostu żenua, stary, że tego tak nie zaśpiewałeś. Ty tą swoją harmonijkę pieścisz, a tu widzisz, trąbka, bębny, gitarki.. no tak się teraz podchodzi do sprawy! samemu to można na dworzec w Gdańsku – na harmonijce zagrać i kapelusik położyć. Bob, teraz popkultura, komercja! że ty jakiś XIX wieczny poeta to ja nic nie poradzę!

To co… jeszcze raz? no zaśpiewaj jeszcze raz „Bejbe bejbe bejbe”, niech nastolatki piszczą! wydawcy niech się zesrają!

Robert Palmer & UB40, „I’ll Be Your Baby Tonight” (cover piosenki Boba Dylana)