Jak zwykle jestem pod wrażeniem Woody’ego Allena. W swoich scenariuszach stwarza sytuacje paradoksalne, wręcz niemożliwe, ale gdy ogląda się je okiem Woody’ego Allena, nagle stają się wielce prawdopodobne.

Hiszpania okiem Woody’ego Allena jest oazą beztroski. W Hiszpanii mieszkają jedynie malarze, muzycy, pisarze i wszelkiej maści artyści. W Hiszpanii pije się tylko dobre wino. W Hiszpanii podróżuje się jachtem bądź ewentualnie Alfą Romeo Spider, tudzież Mercedesem C – oczywiście to musi być sportowe coupe. W Hiszpanii chodzi się tylko do galerii, na koncerty, jada się jedynie w restauracjach.

Woody Allen jak zwykle ma słabość do wyższych sfer. W filmie ‘Wszystko gra’ była to brytyjska klasa wywodząca się z arystokracji. Tu mamy klasę utalentowanej hiszpańskiej bohemy. Mimo to film ogląda sie z przyjemnością. Aż ma się ochotę zamówić bilet do Oviedo, najlepiej tylko w jedna stronę (ps. loto do Madrytu w obie strony to wydatek rzędu ok 500 zł)

No i ta hiszpańska muzyka. Ma w sobie niesamowicie dużo temperamentu, czasem niepokoju, ale też elementu dobrej zabawy.

Oto hiszpania Woddy’ego Allena. „Vicky Cristina Barcelona”:
Read the rest of this entry »

czyż nie?
Read the rest of this entry »

Jedno skojarzenie wywołuje drugie. Muszę dobrze uporządkować myśli… :)
Może najpierw zaczniemy od filmu „The Dreamers” Bertolucciego (obejrzałem go wraz z N., gdyby nie N., nie byłoby ciągu skojarzeń, a więc nie byłoby tego wpisu… thx). Jest w filmie scena, w której Matthew, Isabelle i Theo biegną przez korytarz Luwru. Jak najszybciej. Zajmuje to im nieco ponad minutę. Rekord.
Read the rest of this entry »