Poniżej top 10 piosenek o kobiecej sile. Odrzuciłem wszystkie te, w których siła wynika z miłości, a nie z kobiecości jako takiej („Natural woman” Arethy Franlin odpadło – za dużo tam miłości ;)

Number 10

Cyndi Lauper – Girls Just Wanna Have Fun

O nie, zdecydowanie, Cindy Lauper nie dba o chłopców, najważniejsze że „dziewczyny chcą sie bawić”

Najlepszy cytat:
Some boys take a beautiful girl
And hide her away from the rest of the world
I want to be the one to walk in the sun
Oh girls they want to have fun

Number 9

Nelly Furtado – I’m like a bird

Śpiewając „I’m like a bird” Nelly Furtado nie ma na mysli że w jej żołądku, tak jak u ptaków, jest dużo kamieni i rekompensuje sobie tym brak zębów. Nelly Furtado jest wolna (innymi słowy ma samochód z silnikiem o mocy 130 koni mechanicznych)

Best quotes:
Though my love is true
I’m like a bird, I’ll only fly away
I don’t know where my soul is, I don’t know where my home is

Number 8

Peggy Lee – Woman

Jesteś kobietą i chcesz pokazać pazura? Na firmowej imprezie zaśpiewaj „Woman” Peggy Lee. Twojemu szefowi opadnie szczęka (patrz poniżej, Fish – szef Ally McBeal, zgubił dolną żuchwę przy pierwszych dźwiękach). Ty jedna potrafisz remontowac dom i jednocześnie pudrować nos by wyglądać olśniewająco.

Najlepszy cytat:
I can rub & scrub this old house til it’s shinin like a dime
Feed the baby, grease the car, & powder my face at the same time

Number 7

Aretha Franklin & Annie Lennox – Sisters Are Doin’ It For Themselves

Pffff, po co komu faceci! – razem krzyczą Aretha Franklin i Annie Lennox. Osobiście nie zgadzam się!

Najważniejsze słowa:
Now this is a song to celebrate the conscious liberation of the female state
Mothers, daughters and their daughters too
Woman to woman we’re singing with you

Number 6

Meredith Brooks – I’m a Bitchr

Meredith Brooks w dość dosadny sposób powiedziała swojemu mężowi że nie będzie mu prasowała koszul.

Najlepsze słowa:
So take me as I am
This may mean
You’ll have to be a stronger man

Number 5

No Doubt – I’m just a girl

Gwen Stephani gratulujemy ironii. Niby taka mała dziewczynka a ma takie pazury.

Number 4

Madonna – Human nature

Would it sound better if I were a man? Nie sądzę, Madonna.

Best lyrics
Im not your bitch don’t hang your shit on me

Number 3

Sheryl Crow – Are You Strong Enough To Be My Man

Nie, nie chodzi tutaj o dźwiganie ciężarów. Sheryl Crow pokazuje że nie każdy facet dorówna kbiecie siła emocjonalną.

Number 2

Ani Difranco – Not A Pretty Girl

Siła to nie kwestia estetyki.

Best lyrics
I am not a pretty girl
I don’t want to be a pretty girl
no I want to be more than a pretty girl

Number 1

Neneh Cherry – Woman

But I’m the kinda woman
That was built to last
They tried erasing me
But they couldn’t wipe out my past

James Brown śpiewał „This is a man’s world”. Ale Neneh Cherry powiedziała mu (yeeeah, in ya face!) „This is a woman’s world. This is my world.”

Just listen to yourself, just listen!
(becouse this is very good beat)

Saltillo – A hair on the Head Of John The Baptist

(lyrics come from Act 3, scene I of „Hamlet” by William Shakespeare)

Oh.. and one more thing Hamlet…

Mam 35 lat, doktorat z nadprzewodnictwa i dziś wróciłem z udanego odczytu w Toronto. Jeszcze na jet-lagu, ale wciąż pełen energii, miałem ochotę to opić. Piękną jesienną porą, przy zapalonych świecach i perfekcyjnie czystych kieliszkach chciałem na starym odtwarzaczu Grundiga puścić Duke’a Ellingtona.

W zasadzie wszystkie rekwizyty przedstawienia, którego chciałem być reżyserem, miałem już w zanadrzu. Wiedziałem że muszę się jeszcze przemóc w jednej kwestii… hmm… dziś w wyszukiwarce pierwszy raz wpisałem „domy publiczne w trójmieście”…

Błogosławcie tryb incognito w przeglądarce! Wydawałoby się że temat jasny i jednoznaczny – jestem sam, nie jestem już dzieckiem i mam ochotę dziś w nocy otworzyć najdroższe wino (Chateau Haut Brion, ponad dwa klocki, syna się nie doczekałem więc otwieram dzisiaj) i spędzić z kimś noc, nie oglądając „Szklanej pułapki” w telewizji z ręką w gaciach.

„Podyskutujmy o przestrzeni publicznej w Gdańsku” – tytuł pierwszego linku mówi mi że prostytutki w trójmieście to nie jest popularny temat. Jak tryb incognito to tryb incognito. Po przeklikaniu (przeklinaniu) kilku pierwszych stron trafiłem na stronę z anonsami. Przynajmniej jakiś trop. Porucznik Columbo łypie na mnie z holywoodzkich zaświatów z uznaniem.

Nie pomnę na opisy niewiast – kulturalnego człowieka nie będę męczył lingwistycznym szambem (jeśli to któraś z pań, właśnie czyta, proszę o wybaczenie i chylę czoła – piętnaście wieków rozwoju naszego ojczystego języka wystrzelić w niebyt i posługiwać się jedynie czterema słowami – tego w szkołach nie uczą (chyba?) – i warto docenić). Aż trafiłem na jedno piękne nie-szambo. Było o Dostojewskim, był fragment liryki Baczyńskiego, było o sile rozumu, było o błędnych ścieżkach wytyczonych sercem. Ach, mon amour!

„Aby otrzymać kontakt, wyślij sms na numer ….” koszt 19 zł, pal to licho. Dostaję jej numer telefonu, gg i skype. Pełna profeska. Dzwonię. Cisza. Jeszcze raz. Cisza. Hmm.. poczekam. Na Wikipedii odświeżam pamięć o Dostojewskim. Wyrywkowo czytam Baczyńskiego. Z półki ściągam „Krytykę czystego rozumu” Kanta i czytam co piętnasty akapit co trzydziestej strony. Jestem podekscytowany zdaniem „Lecz wszelkie próby by o nich przy pomocy pojęć orzec coś, co by rozszerzyło poznanie nasze, obracały się przy tym założeniu wniwecz„. Włączam telewizję i wsadzam rękę w gacie.

Po 23 dostaję smsa „sms proszę, Natalka”. Ach, to ona! Odpowiadam: „Chciałbym się z Panią spotkać…” – kurwa, jak to wieśniacko brzmi, ale co tam, wysyłam. „Ma pan czas w poniedziałek?”. Hmm.. dziś czwartek, wytrzymam do poniedziałku? „tak, jak najbardziej”… Odpowiedzi nie dostałem. Znowu włączyłem telewizję, obejrzałem 997 na dwójce (bez ręki w gaciach) i poszedłem spać.

Latin Playboys – Crayon Sun

Podczas weekendu wysprzątałem mieszkanie. Porozrzucałem niby bezładnie „Playboya”, „Zwierciadło”, „Logo” i „Wysokie Obcasy” żeby pokazać iż umysł mój chłonny. W poniedziałek miałem zajść na uczelnię, ale przełożyłem wszystko na wtorek. W poniedziałek czekałem. O 16 napisała smsa „Proszę podać adres, będę o 19″. Uśmiechnąłem się do siebie i odpisałem. Czekałem, zastanawiając się czy nie obejrzeć „Pretty woman”, ale potem pomyślałem że i tak nigdy nie będę Richardem Gerem.

O 18 panika. Zapalam świeczki, sprawdzam wino, pięć razy przebieram bokserki i upewniam się że prezerwatywy są na swoim miejscu. Pod ręką telefon do pizzerii, a w lodówce nugettsy i mrożone canelloni. W barku każdy możliwy rodzaj alkoholu, w lodówce woda gazowana, niegazowana, cola, sprite, sok pomarańczowy i porzeczkowy. Na sobie mam Diore homme Sport, bo Jude Law mnie przekonał w reklamie. W szafie pięć czystych prześcieradeł, w razie czego, jakby mi kazała zmieniać w ciągu nocy. 18:33. Czekam.

O 19:17 domofon. „Cześć, jestem”. „Trzecie piętro”. Zostawiam otwarte drzwi wejściowe, włączam Duke’a Ellingtona, szukam ulubionego utworu, słyszę pukanie i mówię „wejść!”, szukam dalej. Znalazłem!

Duke Ellington – It don’t mean a thing

„Ja się tylko rozejrzę” – słyszę męski głos. I widze jak dwóch osiłków wchodzi do mojego mieszkania.
- Hej, hej, panowie, co jest?
- to pan zamawiał Natalkę?
- nooooo… tak.
- ok, rozejrzymy się tylko czy nie jestes psychol. Zasady pan zna: my siedzimy na dole pan robi swoje. Płatnośc z góry, 600 zł proszę.
Zapłaciłem. Weszli do kuchni, jeden powąchał wino, drugi podotykał ręczników, rozejrzał się po pokoju i wyszli oboje. Jeźdźcy apokalipsy.

Wtedy weszła Natalia.

Latin Playboys – Chinese Surprise

- czeeeść – powiedziała zalotnie i poprawiła włosy. Nie byłem pewien czy dziewczyna ze zdjęć wyglądała podobnie, tamta wydawała się szczuplejsza. Ale co tam.
- cześć Natalio, miło że jesteś. Jesteś głodna?
- hihihihih, nie, no co ty.
- hm, spoko, tak tylko pytam – uśmiechnąłem się – czego się napijesz?
- hihihi, a co masz?
Gdy wymieniłem wszystko:
- ale super, porzeczkowy! chcę!

Zaprosiłem ją do pokoju. Otworzyłem Chateau Haut Brion (czułem jak dwa tysiące złotych spływa mi po nogawce) i nalałem jej lapmpkę.
- hihi, głuptasie, nie lubię wina.
- przepraszam za to uchybienie – uśmiecham się – ale czyż uchybieniem nie była zbrodnia Raskolnikova? czasem uchybienie staje się sensem naszego życia…
Natalia spogląda na mnie jak na psychola.
- Przepraszam – mówię- Moją pasją jest literatura Dostojewskiego.
- aaa, też czytałam! podoba ci się „samotność w sieci”?
- ale „Samotność w sieci” pisał Wiśniewski…?
- hihi, no tak, o ja, powaliło mi się! to może nalej mi wina! O jezuuuu, ale ty masz dużo książek!
- trochę się nazebrało, znasz Baczyńskiego?
- no co tyyyy. też go znasz?
- może bez przesady, ale znam kilka wierszy
- beka! a znasz starszego Maćka czy młodszego Piotra?
- wydawało mi się że ma na imię Krzysiek Kamil
- a to nie. to pewnie z innego technikum.

Wypiłem duszkiem ćwierć litra wódki. „Jebać to” – pomyślałem, a słowa te nabrały dość literalnego sensu wobec tej dziewczyny. Pogadaliśmy jeszcze chwilę o samochodach, a ja wypiłem jeszcze dwie lampki wina, z której każda była warta 100 zł. Potem ciągnąłem Chateau Haut Brion prosto z gwinta, a Natalia pomagała mi pić, przechylając butelkę gdy miałem ją w ustach. Potem brutalnie pchnęła mnie na łóżko.
- uu, podoba mi się – powiedziałem, ale wtedy trzepnęła mnie w pysk.
- pij – powiedziała.
Piłem. Zamknąłem oczy i pomyślałem że dobrze ją mieć przy sobie.

Nie wiem kiedy, ale zauważyłem, że jej ciosy w mój policzek stały się mocniejsze.
- uspokój się – powiedziałem i otworzyłem oczy, ale zamiast Natalii, widziałem tylko twarz dresiarza, który właśnie w tej chwili trzepnął mnie w mordę
- uspokój się, kurwa – powiedział. Widziałem jak Natalia wynosi mój telewizor. Krzyknąłem i dostałem tak że zasnąłem znowu snem sprawiedliwego…. Widziałem jedynie resztką świadomości że łysy pije moje Chateau… Chuj jeden.

Latin Playboys – Forever Night Shade Mary

Po czym nalewam w gardło setkę tudzież zawartość zgrabnej niczym miss Pruszkowa puszki piwa.

To miało być łatwe. Praca jako ochroniarz w Muzeum Zegarów Wieżowych w Gdańsku. Kiedyś nawet miałem ambicje zostać historykiem, ale nie wyszło. W sumie dużo rzeczy mi nie wyszło. Nie, Budka Suflera to nie jest mój ulubiony zespół, żeby było kurwa jasne – choć lat mam tyle co stary Cugowski. Led Zeppelinów, owszem, posłucham, ale jak słyszę „Znowu w życiu mi nie wyszło” to myślę iż to Ironia we własnej osobie w swym olśniewającym blasku objawiła się Krzysiowi C. i kazała napisać największy gniot polskiej muzyki rozrywkowej. Numer jeden w rankingu na najpopularniejsza piosenkę weselną.

Oprócz kariery historyka marzyła mi się również kariera artysty. Ot, coś tam nabazgrałem na płótnie, jakiś nawet wiersz popełniłem niejeden. Ale żona wyrzuciła jak mój tomik znalazła, z wymownym wierszem, pięknie wprowadzającym w świat podmiotu lirycznego, o być może nie do końca przemyślanym tytule „No i chuj ty stara ruro”.

No więc tedy szedłem na rozmowę z Panem Dyrektorem. Z pewną dozą pewności siebie i jeszcze większą dozą alkoholu we krwi. Praca wydawała się łatwa – siedzę w kanciapie i zerkam to na jedną to na drugą kamerkę, pijąc Żółąd de luks. Pan Dyrektor znalazł dla mnie czas o 18, umówieni byliśmy przed ratuszem. Był późny listopad więc ciemno. Padało. Idę i widzę jakiegoś typa. Pan Dyrektor – spojrzał się na mnie i uśmiechnął. No się tak przyjemnie miło zrobiło że aż przypomniałem sobie „Strangers in the night” Sinatry

Something in your eyes was so inviting
Something in you smile was so exciting
Something in my heart told me I must have you

Uścisnęliśmy sobie dłonie, Dyrektor spojrzał na mnie i od razu uśmiech mu zszedł. Wciągnął trochę powietrza nosem i zapytał: „Pan raczył pić?”. Trzy razy musiałem powtórzyć sobie to pytanie w mojej bani zanim zrozumiałem że pyta mnie o to czy chlałem. No chlałem… i jakoś mimowolnie „Something stupid” Sinatry na myśl przyszło.

- ależ skąd Panie Dyrektorze. („Liar, Liar”, The Castaways)
- to dobrze. czy wie Pan po co się spotkaliśmy?
„ależ skąd Panie Dyrektorze” – pomyślałem, jednak miałem na tyle zdrowego rozsądku by odpowiedzieć:
- ależ jak najbardziej. Przyszedłem z Panem porozmawiać w sprawie oferty pracy.
- świetnie. Zanim zaczniemy rozmawiać – chciałem zwrócić uwagę na to że nie akceptuję picia alkoholu w pracy. Nie wnikam czy pan teraz pił, czy nie, pana sprawa, ale w pracy jest absolutny zakaz. Media podchwycą i moja głowa wyląduje u Adamowicza. Czy to jasne?
W głowie „Dream, baby” Roya Orbisona. Ha, pewnie że będę chlał.
- jak najbardziej jasne. Zero picia. – grzeczność polityczna wciąż we mnie była silna.
- może mi pan opisać historię rozwoju zegarmistrzostwa w okresie zaborów? chcę poznać Pana kompetencje.
Nie wiem co miało wspólnego poczucie humoru z moją potencjalną fuchą, bo jak widać Dyrektor, zadając to pytanie, dawał mi dyskretne znaki iż wielbi absurdalny humor Monthy Python’a.

- Tak! Czas zaborów! Joe Leblanc został zegarmistrzem wagi ciężkiej federacji „HW”, czyli Hand Watches w 1817! To było sławetne zwycięstwo! – wypaliłem
- Przepraszam… chyba oczekiwałem mniej odrealnionej odpowiedzi – uśmiechnął się
Hmm.. jeśli to nie był Monthy Python, to może on oczekiwał bardziej Woody’ego Allena?
- Szczerze? Zegarmistrzostwo rozwala mnie emocjonalnie. Mój psychoanalityk to swoisty zegarmistrz – za 15 minut rozmowy liczy jak za godzinę. Sekundy liczy z niemiecką precyzją. A do tego jest zaborczy.
„Ha, ha” – pomyślałem.
„Ha, ha” – mógłby pomyśleć Dyrektor, ale zamiast tego powiedział:
- nie wiem jak pan, ale ja jestem jak najbardziej poważny. I Pana stanowisko wymaga powagi. Czy pan wie cokolwiek na temat zegarmistrzostwa? Czy Pan w ogóle wie o jakie stanowisko i w jakim miejscu się ubiega?

Czy on ma mnie za głupka?
- Czy Pan mnie ma za głupka? – powtórzyłem myśl – „tsss, chyba za ostro” – pomyślałem
- Proszę się nie denerwować. Sprawdzam tylko pańską wiedzę. To dość odpowiedzialne stanowisko.

„I want to talk about you” Coltrane’a mu się zachciało. Po moim trupie. Co, że ja niby w kamerkę nie umiem patrzeć? Że ja upośledzony? Specjalnie chciał mnie poniżyć! Skurwiel! Pasożytnicza świnia!
- a wal się ty stary chamie! – odpaliłem i w błyskawicznym tempie ulotniłem się z miejsca zdarzenia. A idąc szybkim tempem znowu poczułem „On the road again”.

Tydzień później dowiedziałem się że chodziło o stanowisko kuratora muzeum, a znajomy siedzący w kulturze, dla absurdalnego żartu, wystawił moją kandydaturę wraz z fałszywymi referencjami. Mnie, starego pijaka.

„Ha, ha” – pomyślałem.
„Ha, ha” – pomyśleli Led Zeppelin i zagrali mi „Fool In The Rain”

To oni:

Osiedleni w Holandii Polka (Misia Furtak), Duńczyk i Amerykanin. Trzeba posłuchać bo niedawno wydali płytę („The Other Hand”). Bardziej to alternatywny rock niż mainstramowy pop, za co tym bardziej ich można cenić.

Misia made in Poland.

A teraz…

Tyler Durden – This Is Your Life
(utwór by The Dust Brothers, którzy przemianowali się nieco potem na The Chemical Brothers)

Piosenka zajebista jak stado słoni na Manhattanie, a ty to wypuściłeś ot tak ! Sto innych ludzi wykorzystało! Amatorów, cieniasów, szarpidrutów! I co? no co co? kto pamięta że to ty napisałeś? że ty własnymi rękoma te emocje na papier… że co? dziedzictwo? kultura? że ludzie pamiętają? że słowa się liczą? ty mi tu nie pierdol Dylan, a marketing co? o kant dupy rozbić?

Miałeś się mnie pytać o zgodę! Licencje, prawa autorskie, kasa nam ucieka Bob! Inni na tym zarabiają, łapią kontrakty, wydają płyty. Ale nieee, niejaki Bob Dylan to woli sobie k… pośpiewać o wietrze co sobie dmucha.

Przykład? Chcesz przykład? Ot, Robert Palmer. Goguś. A tak fajnie Twoją piosenkę zagrał z jakimś UB40. Po prostu żenua, stary, że tego tak nie zaśpiewałeś. Ty tą swoją harmonijkę pieścisz, a tu widzisz, trąbka, bębny, gitarki.. no tak się teraz podchodzi do sprawy! samemu to można na dworzec w Gdańsku – na harmonijce zagrać i kapelusik położyć. Bob, teraz popkultura, komercja! że ty jakiś XIX wieczny poeta to ja nic nie poradzę!

To co… jeszcze raz? no zaśpiewaj jeszcze raz „Bejbe bejbe bejbe”, niech nastolatki piszczą! wydawcy niech się zesrają!

Robert Palmer & UB40, „I’ll Be Your Baby Tonight” (cover piosenki Boba Dylana)

„Destroy everything you touch today
Destroy me this way ” – powiedziała rączka przed oderwaniem. to przypomniało mi pewna piosenkę.

Ladytron – Destroy Everything You Touch

Tak, Elvis Presley wie co Cię trapi. On wie czego potrzebujesz. Wybierz odpowiednią piosenkę i wszystkie problemu znikną w mgnieniu oka!

Dziś na przykład jestem zazdrosny!
Elvis mówi: „we can’t build our dreams, on suspicius minds”

Damn… I think he’s right! Thank u Elvis! I will change my life! i won’t be suspicius, becouse it’s so stupid!
Elvis otwiera oczy.

Elvis Presley – „Suspicious Minds”

Dziś wyszedł teledysk do „Cold War”, premierowo na pitchfork.tv. Dobry breakujący beat robi swoje. Nie wiem jak bardzo w teledysku reżyser wzorował się na legendarnym „Nothing compares 2 you”, ale w płaczu i bólu O’Connor nie ma sobie równych. To machanie rączkami przez Janelle nie dodaje jakoś emocji.

Porównując obie piosenki emocjonalnie: Sinnead O’connor jest dobra na smutek. Na wyciszenie się, na płacz, na pogodzenie z losem. Janelle Monae to wściekłość, bunt, wojna… zimna bo zimna… ale wojna. No po prostu jest dobra na wkurw, co tu dużo mówić! Polecam wyciszonym dziewczynom, które właśnie przeżywają rozstanie. Odłóżcie smutne ballady! Pokażcie draniowi na co was stać. Czas wysłać pełnego przekleństw smsa!

Obejrzyj teledysk i ostrz nóż kuchenny.

Typ osobowości wg Hipokratesa: Melancholik

Najlepszy prezent na urodziny: Elektryczna kaczuszka do kąpieli.


„One use only”, „Please make sure you have made the right decision”

Słynni melancholicy: Wetrer z „Cierpień młodego wertera” Goethego, młodzież emo, Tom York z Radiohead i bezrobotny romantyk z Saskiej Kępy:

Polecane filmy: „Stroszek” Wernera Herzoga, „Titanic” Jamesa Camerona i całe polskie kino moralnego niepokoju

Co czeka Cię w życiu: Czy to ważne? i tak nadejdzie śmierć….

Kim będzie Twój partner?Zakochasz się w sanitariuszce, sanitariuszu oddziału intensywnej terapii kilka godzin po kąpieli z elektryczną kaczuszką

Jak potoczy się Twoja kariera: zwolnią Cię z posady w call center Linii Zaufania, po tym jak przekonywałe(a)ś ludzi że naprawdę nikt ich nie kocha i takie jest życie.

A poważnie ten kawałek to kawał dobrej muzyki.

Archive „Again”

Słowo ‘frapujący’ wywołało we mnie pewne zaciekawienie.

Poznałem niedawno na imprezie Najbardziej Frapującego Człowieka na świecie. W zasadzie nie miał w sobie jakichkolwiek cech szczególnych. Ale przez swoje milczenie, które przez kontrast z krzykami całej reszty uczestników prywatki, (pozwolę sobie imprezę po staroświecku nazwać) wydawał się paradoksalnie krzyczeć w sposób kompletnie nie do ogarnięcia zmysłem słuchu.

Przeszedłem do kuchni, postawiłem swoją opróżnioną szklankę, wyjąłem drugą znad zlewu (oto swoista esencja kuchni jako bytu, zdefiniowałbym kuchnię jako ‘suszarkę do naczyń w ścisłym powiązaniu ze zlewem’). Napełniłem obie Żołądkową Gorzką i dopełniłem Spritem. Podszedłem do Najbardziej Frapującego Człowieka na świecie, „Drinka?” zapytałem. „Nie pijam” odpowiedział, co zafrapowało mnie jeszcze bardziej – a by nie wyjść na kompletnego głupka co to drinki robi obcym osobom, szybkim haustem opróżniłem jedną szklankę odłożywszy ją, po tej ekspresowej czynności, gdzie bądź.

To był idealnie frapujący człowiek. Zapytawszy czym się zajmuje, odpowiedział że nie może odpowiedzieć, ale że ma to związek z rozwojem kinematografii w Ameryce Południowej. Zafrapowanie moje sięgnęło zenitu. Wyobraźcie sobie Newtona siedzącego pod drzewem. Tak był zafrapowany grawitacją, że jego głowa.. ba, lewa półkula mózgu w istocie, wyrwała jabłko z gałęzi, siłą swego zafrapowania.

W moim wypadku obie moje półkule były zafrapowane, więc nie dziwota że alkohol przyciągałem ze zdwojoną siłą. Poszukiwałem swego jabłka Newtona, które w jednej sekundzie olśniłoby mnie i pozwoliło opracować wzór nie tyle na siłę grawitacji, co na Najbardziej Frapującego Człowieka na świecie. „Jesteś aktorem?” zapytałem. „Nie” usłyszałem odpowiedź. Podbijał stawkę zafrapowania. Czułem że alkohol w zwolnionym tempie zbliża się ku mej głowie prosto z Drzewa Poznania. W końcu do głowy uderzy i poznam sens wszechświata i Najbardziej Frapującego Człowieka.

- Nakręciłem niedawno film – powiedział nagle, gdy mój brak koncepcji na następne pytanie kazał mi oglądać szklankę wraz z każdym jej graficznym aspektem (chciałem przez to w sposób niewerbalny powiedzieć do Najbardziej Frapującego Człowieka na świecie: „twoje krótkie odpowiedzi są oznaką ignorancji, ale nie przejmuję się tym, bo zawsze mogę porozmawiać z moją szklanką”. Nie sądzę jednak że było to prawidłowo odczytane).
- Doprawdy? – zapytałem, co było genialnym posunięciem. W słowie tym mogło kryć się faktyczne zaciekawienie (pozwalające na dalszą rozmowę), jak i zaszyty sarkazm (kończący rozmowę bez krzty zażenowania). Wszystko zależało teraz od jego ruchu. To był szach godny mistrzów.
- Tak – odpowiedział, na co nie miałem natychmiastowej riposty. Na szach odpowiedział szachem.
- Ja też kiedyś nakręciłem film – powiedziałem, co było tylko marnym rozwlekaniem werbalnej partii gry, ponieważ po pierwsze nie nakręciłem nigdy żadnego filmu, a po drugie wiedziałem że to w żaden sposób nie zafrapuje Najbardziej Frapującego Człowieka na świecie.
- Ale nie mogę nikomu go pokazać – dodał, nie zważając na moje słowa. Zafrapowany padłem na łopatki. Dobity Najbardziej Frapującym Filmem na świecie.
- Więc po jaką cholerę go nakręciłeś? – zaatakowałem nagle w akcie desperacji. To pytanie mnie samego zaskoczyło. Nieprzewidywalny Mr. Hyde wkroczył do gry. Dr Jekyll odpłynął tratwą nieporadności.
- Przeznaczenie kazało mi to zrobić, instynkt, siła życiowa, człowieczeństwo, własne sumienie…. – powiedział z zamyśleniem. Jego odpowiedź wydawała się być perfekcyjna. Jego motywacja idealna. Najbardziej Frapujący Film na świecie zaiste musiał być arcydziełem.
- Więc czemu nie możesz go pokazać? – atakowałem dalej w amoku – To czysto ludzkie aspekty, więc myślę że warto pokazać go ludziom.
Mówiąc to nie miałem na myśli by pokazał go wszystkim ludziom. Prawdę mówiąc miałem na myśli tylko siebie. Nagle zdałem sobie sprawę że mogę być jedynym człowiekiem na ziemi (poza Najbardziej Frapującym Człowiekiem), który kiedykolwiek obejrzał Najbardziej Frapujący Film na świecie. Arcydzieło godne „Giocondy” tylko dla moich oczu.

- Ludzie nie są gotowi – odpowiedział – Przepraszam, muszę już iść – dodał, zostawiając mnie i nokautując kompletnie. Tak samo zapewne czuł się Kasparow pokonany przez komputer. Smak Żołądkowej Gorzkiej zmieszał się z goryczą porażki. Najbardziej śmiertelny drink sączył się w moje żyły. Nie zobaczyć nigdy Giocondy… oto ból najwyższy.

- o poznałeś Michaela? – podszedł nagle jeden z moich dalszych znajomych, będący recenzentem filmowym. Moja porażka sparaliżowała mnie intelektualnie, więc nie odpowiedziałem na pytanie nawet prostym ‘tak’ lub ‘jakiego Michaela?’. Stałem i wpatrywałem się znowu w szklankę.
- oglądałem jego ostatni film – dodał dalszy znajomy bez krzty poruszenia. Spojrzałem na niego niemymi oczyma. Był chudy, barki trzymał wysoko, i miał na sobie sweter w serek. Taki ktoś jak on oglądał Najbardziej Frapujący Film na świecie?

O Temido, bogini sprawiedliwości, w istocie musisz być ślepą! A twa waga? Jeśli tak mierzysz sprawiedliwość to mniemam że powstała Fabryce Wag Uchylnych w Lublinie na zlecenie aparatczyków komunistycznych. Uleciała gdzieś sprawiedliwość. Mężczyźni w serek dostępują zaszczytów ponadziemskich.

Złapałem nagłą depresję. Byłem nikim. Nagle moje przeżycia stały się niczym. Bo czymże mogły być jeśli nie oglądałem najbardziej Frapującego Filmu na świecie, a oglądał je Pan Nikt?

- O czym był ten film? – zapytałem by chociaż w jednym procencie uleczyć me zafrapowanie. By dobić się opowieścią o Arcydziele. O wspaniałej Historii. O ujęciach Filmu tak doskonałych że wprawiających w śmierć z poruszenia.
- Michael kręci filmy porno w Ameryce Południowej. Ale każdy jego film to wyjątkowe gówno. Rzygać się chce. Mówię ci. Takie słabe.

Zamilkłem. Tak oto skończyła się historia Najbardziej Frapującego Człowieka na świecie i jego Najbardziej Frapującego Filmu. Newtonowskie jabłko spadło na mój łeb uszkodziwszy doszczętnie mózg. Przepraszam wszystkich bardzo, ale wzoru nie będzie.

Ilustration by Luke Bott

The Smiths – There is a light that never goes out

Martin Creed, work 240

Martin Creed, work 211 (współpraca z Davidem Cunninghamem)

<a href="http://www.martincreed.com/music/media/workno211.wav">Collaboration between Martin Creed &amp; David Cunningham</a>Martin Creed, work 88, A sheet of A4 paper crumpled into a ball

Martin Creed, work 531

Nie chcesz oglądać pracy 547 (plik video), mówię Tobie: NIE CHCESZ. Numer 600 też sobie odpuścisz.

zaiste, Matin Creed ma czysto ludzkie podejście do życia.

„Odpierdol się ode mnie, ale tak powoli, bo wciąż Cię potrzebuję” (work nr 1 by Ł.Farysej)

Amon Tobin „Slowly”

Ile ludzi już zostało przez nie niecnie zgwałconych. przytoczmy chociaż jedną sytuację (http://pokazywarka.pl/przekroj/)

Gdzieś małym druczkiem napisane że jeśli się ma mniejszy abonament to promocja nie obowiązuje. Trzeba przyznać, małe druczki, jak na swój mały wzrost, są potęgą. Co tam dwa tysiące słów pisanych dużym drukiem. Największą siłę ma kilka słów napisane małym.

USA, listopad roku 1969. W styczniu Richard Nixon wygrał wybory prezydenckie. Jest świeżutkim prezydentem, który obiecał, że w końcu rozwiąże kwestię Wietnamu (jego spot z kampanii prezydenckiej mówił: „Dlaczego Ameryka ma walczyć z krajem, z którym nic go nie łączy? Czas skończyć tę wojnę!”). Okazało się że wręcz przeciwnie, podjęto większe działania na froncie i wysłano więcej żołnierzy (to za 4 lat kadencji Nixona zginęło najwięcej żołnierzy). Mimo wszystko, Amerykanie na początku wciąż ufali Nixonowi, że zakończy wojnę w krótkim czasie (ale ten zapewne w swoim programie, przy dużych literach „Skończę wojnę”, miał małym druczkiem napisane „chyba że tego nie chcę”)

Wtedy, ku zaskoczeniu wszystkich, w Nowym Jorku na plakatach i billboardach obwieszczono koniec wojny. Czyżby Nixon dojrzał do decyzji?

Co więcej, billboardy zawisły m.in. w Los Angeles, Toronto, Rzymie, Atenach, Amsterdamie, Berlinie, Paryżu, Londynie, Tokio, Hong Kongu i Helsinkach. Wyglądało to na faktyczne zakończenie wojny w Wietnamie. Gdyby nie mały fakt.

Mały druczek.

Cała akcja była sfinansowana przez Johna Lennona. W tym czasie jednego z wielu propagatorów pokoju w tym czasie. Mały druczek nie zawsze musi być taki zły. „Wojna skończona. Jeśli tego chcesz. Wesołych świąt życzy John Lennon i Yoko Ono”.

Choć jest środek lipca i upały godne południowych wysp Pacyfiku, będzie dziś świąteczna piosenka. Lennon napisał ją dwa lata po akcji billboardowej – chórki śpiewają dokładnie „War is over, if you want it”. Zabawne, że utwór z tak sarkastycznym przesłaniem („zobaczcie co zrobiliście, mam nadzieję że się dobrze bawicie”) jest co roku grana w kilku tysiącach stacji radiowych. Tylko to przesłanie kompletnie zniknęło…

John Lennon „Marry Xmas”

Eartha wzięła swój tytuł książki z angielskiego wierszyka:

Dziecko urodzone w poniedziałek jest ładne,
Dziecko urodzone we wtorek jest pełne wdzięku,
Dziecko urodzone w środę jest pełne żalu,
Dziecko urodzone w czwartek musi w życiu wiele zrobić,
Dziecko urodzone w piątek jest kochające i szczodre,
Dziecko urodzone w sobotę musi ciężko pracować na utrzymanie,
Ale dziecko urodzone w niedzielę
Jest ładne i mądre, dobre i wesołe.

Mi wyszedł piątek, możesz sprawdzić jakim człowiekiem jesteś, sprawdzając w jakim dniu się urodziłe(a)ś:
http://www.searchforancestors.com/utility/dayofweek.html

działa, działa!!!

A wracając do Davida Bowiego, niesamowity jest koncert ‘storytellers’ wyprodukowany przez VH1. Dostępny fragmentami na youtube, ale chińczycy pobiegli mi z pomocą i wrzucili cały:
http://v.youku.com/v_show/id_XMTA4OTk3ODY4.html

Moja ulubiona z wielu historii:
„Kiedyś graliśmy w jednym z klubów na północy, w bardzo niemiłej dzielnicy, byłem wtedy Ziggy Stardust’em. Byłem w przebieralni i zapytałem managera: możesz mi pokazać gdzie jest toaleta? On powiedział: Hej, spójrz na ten korytarz, zobaczysz zlew przyczepiony do ściany na jego końcu, to tam! Puknąłem swoimi eleganckimi butami i powiedziałem: drogi człowieku, nie będę sikał do zlewu! On odpowiedział: jeśli jest wystarczająco dobra dla Shirley Bassey to będzie wystarczająco dobra dla Ciebie!

I z ciekawostek: pierwszy sukces Davida Bowiego wynikł z pierwszego lotu na księżyc. Piosenka z jego drugiego albumu, o tytule „Space Oddity”, nie była znanza w ogóle. Dopiero po dwóch latach osiągnęła popularność, gdy nastąpiło pierwsze lądowanie na księżycu.

David nie do poznania:

ladonewa łona feel
laka ti ta te
take me to the plejs i love
take me jo dułej

co w rzeczywistości okazało się być czymś innym. Fani odkryli drugie dno tej piosenki, głębsze znaczenie, bardziej metafizyczny sens, czyli dosłowne rozumienie słów piosenki:

W stanach śpi się pod mostem. U nas też, ale to raczej luksus – mostów mało, trzeba rezerwować miejsce. Za to śmietników mnogo. Po śląsku śmietnik to ‘hasiok’.

By opisać biedę polskich meneli, inny zespół odważył się przetłumaczyć legendarne „Under The Bridge” na polskie realia, i trzeba przyznać – naprawdę oddaje nasz polski klimat:
Przed hasiokiem fajnie jest, kiedy stary rzuci cię
przed hasiokiem fajnie jest, cigaretę kurzyć se
przed hasiokiem fajnie jest, kiedy z szynku (pubu) wraca się
przed hasiokiem fajnie jest, może się tu najeść pies

Witamy w polsce! Krupnioki z Sosnowca „Przed Hasiokiem”. Jazda zaczyna się od 1:30

Piątek, Friday, 2.07.2010

godz. 17 (5pm), Tent Stage – Die Antwoord

Poznałem ich niedawno. Teledyski zajebiście niepokojące, ale muzyka zadziwiająco dobra – must see na open’erze.

godz. 18 (6pm), Main Stage – Lao Che

Lao Che z miasta Audioriver – Płocka. Grają od ska po cięzkiego rocka, nie da się ich zdefiniować

godz. 19 (7pm), Tent Stage – Fox

It’s hard to find any information – I can’t believe it’s this band!?

Dzięki Gosi mamy teledysk Foxa :)

godz. 20 (8pm), Main Stage – Mando Diao

godz. 20:30 (8:30pm), World Stage – Pablopavo i Ludziki

godz. 21 (9pm), Tent Stage – Grace Jones

godz. 22 (10pm), Main Stage – Massive Attack

A song from a new album (wonderful song)

and others:

godz. 22:30 (10:30pm), World Stage – To be announced

godz. 23:00 (11pm), Tent Stage – Klaxons

godz. 00:00 (12pm), Main Stage – Empire of The Sun

godz. 00:30 (12pm), World Stage – Cypres Hill

godz. 1:00 (1am), Tent Stage – Pavement

wtf?

Czwartek, Thursday, 1.07.2010

godz. 17 (5pm), Tent Stage – Indigo Tree

Duet z Wrocławia, Filip Zawada (grający wcześniej w Pustkach) i Peve Lety – grają spokojną muzyke lo-fi, ich jedyny album „Lullabies of death and love” zebrał świetne recenzje – w Przekroju, Wyborczej i wielu innych – myspace

Duo from Wroclaw, Poland – Filip Zawada (performed before in polish band Pustki) and Peve Lety – play chillout lo-fi music, their only album „Lullabies of death and love” gathered very good feedback in polish magazines and newspapers („Przekrój, „Gazeta Wyborcza”)- myspace

godz. 18 (6pm), Main Stage – Łaki Łan

Łaki Łan z Warszawy – czyli Paprodziad, Poń Kolny, MegaMotyl, Bonk i Zaj@c Cokictokloc szaleją na scenie – wariactwo totalne. „Ty co nie lubisz trawy, who you wanna be? who you wanna be?; ty co nie lubisz traw – pif paf, pif pif paf!”

Łąki Łab from Warsaw – that is Paprodziad, Poń Kolny, MegaMotyl, Bonk i Zaj@c Cokictokloc are going crazy on the stage! „You, that don’t like grass, who you wanna be? who you wanna be?; you that don’t like grass – bang bang!” (it’s quite difficult to translate it – but the music effect is just great)

http://www.youtube.com/watch?v=TBtFr4GnU4E (umieszczanie wyłączone na żądanie) – wiosna power!

godz. 19 (7pm), Tent Stage – Ellie Goulding

Ellie Goulding – ur. 30 grudnia 1986 w Hereford – angielska wokalistka i gitarzystka, grała głównie jako support dla Little Boots, nieco mniej awangardowa niz La Roux, trochę szkoda, ale może na scenie budzi się w niej zwierzę? zobaczymy.

Ellie Goulding – born 30 of December 1986 in Hereford, England – english perfrmer and guitarist, played mainly as a support for Little Boots band, less vanguard than La Roux, but perhaps she will turn out to be an animal on the stage? We will see.

i dobry dubstepowy remix:

and a good dubstep mix:

godz. 20 (8pm), Main Stage – Ben Harper and Relentless7

Ben Harper dostał dwie nagrody Grammy, świetnie gra na gitarze, pisze i prdukuje piosenki, jest aktywistą, blues & soul to jego dziedziny, z resztą zobaczcie sami jak gra:

Ben Harper was awarded Grammy twice, she plays guitar perfectly, he writes and produces song, he’s an activist, blues & souls are his domains, just take a look how he’s playing:

http://www.youtube.com/watch?v=XOZj1Xyx354 (umieszczanie wyłączone na żądanie)
http://www.youtube.com/watch?v=rqbcV39Sq1o (umieszczanie wyłączone na żądanie)

godz. 20:30 (8:30pm), World Stage – to be announced

godz. 21:00 (9pm), Tent Stage – Yeasayer

Eksperymentalny rock z new Yorku. dośc ożywczy.
Experimental rock from New York. A little bit freshy.

Lubię jak podczas koncertów tańczy wokalista:
I like the performer dance:

godz. 22:00 (10pm), Main Stage – Pearl Jam

Nie trzeba chyba przedstawiać? – gwiazda wieczoru
I don;t have to introduce it – this evening’s big star.

godz. 22:30 (10:30pm), World Stage – to be announced

godz. 23:00 (11pm), tent Stage – Tricky

Mroczny trip Hop prosto z Bristolu. hell will be round the corner – just on the stage.
Dark trip-hop directly from Bristol.

godz. 00:00, Main Stage – Groove Armada

Taneczny groove! Sceny zaczynają się ożywiać!
Dance groove! Stages are coming back to life!

godz. 00:30, World Stage – Tinariwen

jak najbardziej pasuja do World Stage! Żywa afrykańska muzyka wyzwoli orientalne emocje i tęsknoty. muzyka z serca, duszy, instynktu.
it suits to the World Stage! living, african music will let your oriental emotions and yearnings. Music from the heart, soul and instinct.

godz. 1:00 (1am), Tent Stage – 2ManyDJs

Party gets started! mistrzowie mash-upu i remixu zaprezentują swoje umiejętności!
masters of mush-ups and remixes will shw their abilities!

Będzie grubo!!!
It will be wicked!!!

Time goes by
Slowly but surely
Time goes by
And baby here am I
I’m wasting my time on you

Piosenki Franka Sinatry można rozumieć na różny pokrętny sposób. Przy jego utworach życie staje się musicalem a problemy stają się co najwyżej jakąś śmieszną farsą. Zwłaszcza gdy w głowie buzuje alkohol. Przy Franku Sinatrze czynność picia na umór staje się symbolem, nabiera więcej sensu i znaczenia. Sinatra jest takiego picia nawet niezłym usprawiedliwieniem. To już nie jest prymitywne zachlewanie pały. To bardziej, niczym w utworach Pilcha, proces szlachetnej utraty świadomości. Pijackie mamrotanie staje się ciekawą dywagacją.

„Shh, ww..iesz..hyp.. jest taki bar w Bombaju… pojedźmy tam! polećmy! albo do.. hyp.. do Peru! tam są lamy! i jednoosobowy zespół zagra.. hyp.. Tobie na peruwiańskiej fletni”

U Franka Sinatry to samo brzmi:

„Come fly with me, let’s fly, let’s fly away If you can use some exotic booze, there’s a bar in far Bombay. Come fly with me, let’s float down to Peru. In llama land there’s a one-man band. And he’ll toot his flute for you”

Let’s fly away. Come fly with me.

Ps. czemu frank sinatra zawsze patrzy w prawo???

Lisa Loeb była dość nieśmiała dziewczyną, głównie ze względu na dość konserwatywne wychowanie. Rodzice posłali ją do prywatnej szkoły w Dallas tylko dla dziewcząt. Skończyła literaturę porównawczą na Uniwersytecie Browna w Providence. Tam z kumpelą, Elizabeth Mitchells, założyła zespół, o dość prostej nazwie Liz and Lisa. Po studiach ich drogi się rozeszły, ale Lisa nie przestała pisać utworów. Zamieszkała w Nowym Jorku. Przy pomocy swojego przyjaciela i współlokatora, Juana Patiño, nagrała na kasetę kilka swoich kompozycji w mieszkaniu na 52 Ulicy. Nazwali ją „purpurową kasetą”. W tym czasie też nagrywała demo z Kevinem Salemem by spróbować wysłać ją do wytwórni. Grała także w kilku pubach i klubach. Chodziła na zajęcia teatralne.

Na jednych z zajęć poznała Ethana Hawka, który w tym czasie mieszkał naprzeciwko. Ethan miał za sobą pierwsze role. Zagrał w „Alive, dramat w Andach”. Był 1994 rok. Jego znajomy, Ben Stiller (tak, ten Ben Stiller) w tym czasie pisał wraz ze znajomą scenariusz do filmu „Reality bites” („Orbitowanie bez cukru” – geniusz polskiej myśli translatorskiej). Ethan wiedział że prawdopodobnie zagra w tym filmie. Przekazał Benowi kasetę.
- zajebiste – powiedział Ben. Uznali że jedną z piosenek dadzą na napisy końcowe. Postanowiono również, że piosenka pojawi się na soundtracku.

Utwór Lisy nagle znalazł się na pierwszym miejscu box office’u. Lisa była pierwszą dziewczyną, która kiedykolwiek osiągnęła ten wynik nie mając podpisanej umowy z żadną wytwórnią! Szybko postanowiono nakręcić teledysk. Reżyserem został.. Ethan Hawke, a teledysk nakręcił u Lisy w mieszkaniu, na jednym ujęciu – Lisa miała po prostu śpiewać. Ujęcia w żaden sposób nie edytowano ani nie poprawiano.

To był one-time hit. Szaleństwo, które szybko zgasło. Jakże zupełnie inaczej ogląda się teledysk wiedząc że po drugiej stronie jest Ethan Hawke… a Lisa jest w nim zakochana (bez wzajemności). (ciekawostka: Lisie dość długo nie układało się z facetami, wyszła za mąż ro temu).

Lisa Loeb „Stay (I missed You)”

Kocham lata 90′te.

You say I only hear what I want to.
You say I talk so all the time so.

And you say I only hear what I want to.

70 lat wcześniej. Stan Louisiana. Wielka powódź Missisipi. Największa w historii USA. Ginie 246 osób. Rok później Joe McCoy pisze piosenkę „When the Levee Breaks” („Kiedy wały puszczają”)

If it keeps on raining levee’s going to break
When the levee breaks have no place to stay
Mean old levee taught me to weep and moan

Blues. Ain’t no better music for lost of hope. Po huraganie Katrina, Spike Lee nakręcił film dokumnatalny „When the Levees Broke”, odnosząc się do piosenki McCoya.

Niesamowite ile po drodze może zniszczyć nawet taka rzeka Wisła (która przy Missisipi jest karzełkiem). Zagrożenie dla Warszawy raczej mija, ale jeśli ktoś chciałby zobaczyć jak mogłaby wyglądać kulminacyjna fala powodziowa w centrum miasta, niech obejrzy „Delfin’s Cry” zespołu Live:

A Katie Melua w piosence „The Flood” pociesza, że to co posiadamy jest jedynie naszym więzieniem:
No, I’m not afraid of changing,
Certain, nothing’s certain
What we own becomes our prison
My possessions will be gone
Back to where they came from

Blame
No one is to blame
As natural as the rain that falls
Here comes the Flood again

Niesamowity teledysk, który pojęcie powodzi bierze w jeden wielki cudzysłów:

A tym których zalało i mają naprawdę wszystko w dupie polecam „hymn beztroskiego powodzianina” czyli Roda Stewarta w piosence „I am sailing” ;) gdyby ta piosenka naprawdę byłaby pisana dla powodzian, Rod Stewart nie cieszyłby się na pewno dużą popularnością…

Gdy czekała w areszcie na decyzję sędziego, policyjny fotograf zrobił jej kilka zdjęć. Nie tylko nie kazał jej stawać pod ścianą i prostować pleców, ale zachęcał wręcz do przybrania dowolnej artystycznej pozy. Fotografia po wywołaniu ukazała kobietę zadbaną, elegancką, ale też awangardową i niezależną. Miała 24 lata. I kokainę w domu. Bulletproof girl.

Jej twarz, fryzura.. jest w niej coś buntowniczego i niekonwencjonalnego.

Podobnie la Roux. Czy nie są do siebie podobne? 100 lat różnicy. ta sama awangarda.

been there, done that, messed around,
I’m having fun don’t put me down,
I’ll never let you sweep me off my feet,

This time baby,
I’ll be,
Bulletproof

la Roux „Bulletproof”

źródło zdjęcia: Flickr, Crime and Punishment, świetna kolekcja

Bierzesz ją i wymiatasz. Prostota tego jest boska. Nie ma w tym nic żenadnego.

W electrofunku też nie, choć niektórzy tak mówią. A we francuskim to już w ogóle nie. Francuski electrofunk jest avant!

Taki Cassius na przykład. „Nogi nogi setki nóg / Tupia tupią tup tup tup”. (Maanam, „Oddech Szczura”)

Cassius „Toop Toop” (2006)

w 2010 ma wyjść jego jeszcze nie utytułowana płyta. trzymam rękę na pulsie. puls jest.

Witam w kolejnym odcinku Ojczyzna Polszczyzna. W ostatnim czasie spotykam się z dość powszechnym zjawiskiem, często podnoszonym w listach. Pan Włodzimierz z Tomaszowa Lubelskiego pyta:

„Ostatnio obczaiłem dobre drumy. Chcąc wyrazić zachwyt nad nutą, często używam wyrażenia pierdolnięcie, tak popularne w ostatnim czasie. Czy jest to forma poprawna?”

Drogi panie Włodzimierzu! Jest to de facto problem ostatniego czasu. Złożyły się na to dwa zjawiska. Po pierwsze, pojawiły się w Polsce w ostatnim czasie naprawdę zacne nuty – High Contrast, Phace, Pendulum czy AK1200. Istnieje naturalna potrzeba opisu zjawisk, które generują. Po drugie, pojawiła się w języku mówionym dość interesująca syntetyczna konstrukcja leksykalna: pierdolnięcie. Oba zjawiska wystąpiły w tym samym czasie, co tłumaczy naturalną chęć ich łączenia.

Przypomnijmy: czym jest pierdolnięcie? Jest to w jednoznaczny sposób wyraz pokrewny do słowa pierdolnąć, co, jako czasownik przechodni dokonany, znaczy tyle co uderzyć, umieścić, zrobić, wykonać.

Pierdolnąłem Zenka w głowę – w zanczeniu „uderzyć”,
Pierdolnę ten obrazek na ścianę, Pierdolnij plecak na glebę – tu jednoznaczne sformułowania dotyczące umiejscowienia przedmiotu,
Pierdolnij mi masaż!, Zaraz ci tu pierdolnę fikołka – zdania wyrażające działanie, wykonanie czegoś.

Leksykalnie pierdlonięcie zawłaszcza sobie znaczenie uderzenia, oszołomienia. Co ciekawe, w języku polskim nie zostały zaakceptowane takie formy jak: pieprznięcie, pizdnięcie, kurwnięcie czy chociażby, używane na Kaszubach, jebutnięcie.

Zwróćmy prosze Państwa uwagę na trzy ważne zjawiska fonetyczne – nazalizacja samogłoski e, asynchroniczna wymowa ą (pierdolnąć, jebnąć, liznąć) oraz ‘i’ czytane jako ‘j’, co następuje po spółgłoskach nie tworzących z samogłoskami jedności fonetycznej (np. pierdolnąć, fiołek, liana).

Zalecam używania słowa pierdlonięcie, co jest jak najbardziej poprawne. Polecam również, dłużej używane w języku polskim, jebnięcie. Ale to wtedy, panie Włodzimierzu, tylko Pendulum. Poniżej przykład dobrego pierdlonięcia.

———–

Roni Size – No More

I heard you today. While working. And when I heard the first sound of guitar, I knew what you’re playing. This song was my very first post on this blog. Almost three years ago. Pixies. „Where Is My Mind”. And this is the post: http://www.radiolimonka.com/pixies-where-is-my-mind

You played it wonderfully. Very gently. Sensually.

I was trying to find you on google and it was very heard. I know you have mySpace account (http://www.myspace.com/charitymondok), i know you have Facebook. and that’s all.

So if you’re reading this and your name is Charity, this post is for you.

And the song is for me.

Charity Mondok „Where is my mind” (from the album „For the Love of Everything that is Pure and Holy”… I presume album doesn’t actually exist)

PS. „Meet me, four o’clock, Battery Park. Keep the faith. Love” (original quotes from the movie „Desperately seeking Susan”)

„Będziesz moją dziewczyną/chłopakiem?”

One of the funnsiest replies:
„Nie!”

Dzisiaj mushup – Jet „Are You Gonna Be My Girlfriend”, Lenny Kravitz „I want to Get Away” i kilka innych. Tytuł mashupu „I want to Get Away” (czyli co się dzieje gdy odpowiedź brzmi nie :)

SZOK! Z kim śpiewa Ania Dąbrowska?

Ekipa radiolimonka.com dowiedziała się że ostatnio Ania Dąbrowska (na zdjęciu) kręci z bardzo sławnym zespołem. Ostatnio Ania poczyna sobie bardzo dobrze – jej płyta „W spodniach czy w sukience” sprzedała się świetnie. Czym nas teraz zaskoczyła?


Otóż Ania nagrała utwór dla znanego francuskiego zespołu Nouvelle Vague! Jest to delikatna ballada „John i Mary”, wykonywana oryginalnie przez Roberta Palmera (Ania sama wybrała ten utwór). A my gratulujemy Ani takich sukcesów!

———
ps. Jutro wysyłam artykuły do ekipy plotek.pl. yeeah, nie żyje showbusiness!

- skonstruować ‘pierogi-making-machine’ i sprzedać to po zachodniej stronie (mieszkania)
- wyhodować nowy gatunek zwierzęcia o nazwie ‘kateke’
- nauczyć się francuskiego. a dokładnie zdania „koty na Montmarte nie grywają w szachy tak jak kiedyś” oraz pytania „jak bardzo lubisz kasztany porankiem?”
- nauczyć się otwierania wina bez użycia korkociągu oraz bez wbijania korka w butelkę za pomocą łyżki i podręcznika do medycyny sądowej
- nakręcić reklamę zachodu słońca nad Motławą. w roli głównej deszcz i wiatr i szare niebo.
- zobaczyć śnieg w lipcu. gdziekolwiek,
- znaleźć taką piosenkę że padnę i kipnę z zachwytu.

mam pierwszego faworyta. Cat Power – Wonderwall.

Roboczy tytuł: „Trójmiejskie miłości” (delikatna aluzja do „Śmiesznych miłości” Kundery – film, podobnie jak książka składałby się z kilku nowel opowiadających odmienne podejścia to tematu miłości). Forma: kilka luźno powiązanych opowieści, podobnie jak film „Paris, je t’aime” z 2006 r.

Scena:
Stoją oboje w bramie pod Soho (miejsce dobrze oświetlone), stoją naprzeciwko siebie, każe oparte o przeciwległą ścianę, palą papierosy. Cisza. Gra kadrów jak u Tarantino – stosowane półzbliżenia i detale (usta, papierosy, włosy, zapalniczka). Robocze imiona: James i Amy.

Dygresja:
Oboje stanowią wybuchową parę, mają podobne temperamenty dążące do konfrontacji. Jak Juan Antonio i Maria Elena z „Vicky, Cristina, Barcelona” Allena. Charakteryzują ich pełne wyrachowania półuśmiechy. Ich wspólne poranki to nie walki na poduszki pełne śmiechu i jajka sadzone w kształcie serduszek, ale pozostawione kartki mówiące „Wyjechałem na dwa tygodnie do San Diego. Nie dzwoń”, albo wyrafinowane gry emocjonalne – kto straci zimną krew, przegrywa. Oboje działają sobie na nerwy. Przykład: James widząc przemokniętą Amy biegnącą do domu, mija ją samochodem nie proponując podwiezienia, po czym czeka na nią przed drzwiami wypowiadając ironicznie „widzę że zmokłaś”. Przykład drugi: gra w nieznajomych. Przez cały dzień zwracają się do siebie per Pan/Pani wymieniając złośliwości („Może zaproszę Panią na kolację?”, „Nie sądzę żeby Pana było na to stać”, „Sądzę że nie przełknęła by Pani tego co bym zaproponował jako danie główne”, „Zapewne dlatego że mój zmysł smaku jest nieco bardziej wyrafinowany niż Pana”, „Mniemam że wiele smaków doświadczyły Pani usta”… ).

Ciąg dalszy sceny:
Wypalają papierosy. Są po dużej kłótni. Ludzie wchodzą i wychodzą z klubu. Nie przeszkadza im to. Milczą.
- Pojedźmy do mnie – mówi Amy, oznajmując bardziej fakt niż pytając Jamesa.
- Czemu do ciebie?
- Mam w domu porządek
- No i..?
- W związku z porządkiem planuję zrobić mały bałagan.
- Na mnie nie licz. Mam jeszcze dziś swoje sprawy do załatwienia.
Amy spogląda na niego.
- Mmm, sprawy?
- Tak, sprawy.
Amy zbliża się zalotnie do Jamesa.
- Aha… A co to za sprawy? – pyta się nie odrywając od niego wzroku, mówiąc powoli i zmysłowo.
- Nie twoje sprawy.
- Aha… – Amy zbliża swoją twarz do niego. Stoją tak chwilę w bezruchu. Po czym nagle Amy policzkuje Jamesa. Ten zaskoczony odchyla głowę. Amy odchodzi szybkim krokiem.
- Czekam u mnie. Bądź za godzinę. – mówi odchodząc, nie spoglądając nawet na Jamesa.
James łapie się za policzek. Bolało. (w głowie przelatują mu podobne niezliczone sceny gdy Amy go policzkuje, za każdym razem tak samo boleśnie).

Nie zostawi tak tego. Sprawy poczekają. Idzie szybkim krokiem za Amy…

Ostatnia scena: plan półpełny, z przodu w czerwonym płaszczu idzie Amy, za nią w odległości 10 m idzie James, trzymając prawą rękę w kieszeni. Fokus na niego. Powoli wyjmuje rękę z kieszeni. W ręce trzyma kajdanki… Prezent dla niej na dziś.

Cięcie. Napisy końcowe. Muzyka.

Gabriella Cilmi – Sweet About Me